Zmarła dr Teresa Kramarek – autorka polskiej metody rozpoznawania płodności
Życiorys dr Teresy Kramarek (1928 – 2018)
Znana jako autorka metody NPR, polska lek. ginekolog.
Ukończyła medycynę w 1955 roku we Wrocławiu. W pięć lat później zwolniono ją ze szpitala im. Naugebauera oraz Przychodni we Wrocławiu z powodu odmowy wykonywania zabiegów aborcji. Jej decyzja wynikająca z szacunku do świętości życia ludzkiego pociągnęła za sobą dalsze konsekwencje w postaci wstrzymania możliwości specjalizacji w położnictwie i ginekologii. Nie chciała przyjąć posady lekarza ogólnego, dlatego długo pozostawała bezrobotna. Później pozwolono jej na pracę cytologa oraz ginekologa dla dziewcząt.
Dr Kramarek poświęciła całe życie na opracowywanie i precyzowanie metody objawowo-termicznej. W tym celu interpretowała tysiące kart z zapisanymi cyklami, chcąc osiągnąć maksimum pewności, co do przekazywanych informacji. Jej celem było nie tylko pogłębienie wiedzy o ludzkiej płodności, ale również to, żeby małżeństwa żyły w stanie łaski uświęcającej.
Inspiracją jej działania było wprowadzenie w Polsce w 1956 roku ustawy o dopuszczalności przerywania ciąży. Od 1961 roku Teresa Kramarek zwerbowana do współpracy przez Teresę Strzębosz, rozpoczęła z nią szkolenia lekarzy i instruktorek wg metody termicznej Holta. Rozpoczął się w Polsce czas masowego nauczania małżonków naturalnej regulacji poczęć, a dla Teresy Kramarek był to czas intensywnej pracy badawczej nad skutecznością metody. W 1966 roku wprowadziła do metody pojęcie linii granicznej, która znacznie wyeliminowała zawodność okresu niepłodności poowulacyjnej.
Rok później wprowadziła metodę wyznaczania okresu niepłodności przedowulacyjnej uzupełniając regułę Doringa. W 1968 roku wydała własny podręcznik pt. „Metoda termiczna regulacji poczęć”. Każde następne wydanie podręcznika (było ich 30) zostało uzupełnione i poszerzone. Aktualnie ukazują się wydania nakładem Fundacji „Głos dla Życia” pt. „Rozpoznawanie okresowej płodności małżeństwa” i „Naturalne planowanie rodziny i jego biologiczne uwarunkowania”.
Od 1968 roku Duszpasterstwo Rodzin w Polsce wzbogaciło się o własną metodę naturalnego planowania rodziny, bardzo prostą, precyzyjną, sprawdzoną w stosowaniu przez liczną grupę polskich małżeństw.
Jej badania i materiały, które opracowała zostały przedstawione przez nią osobiście papieżowi Pawłowi VI i miały wpływ na ogłoszoną w 1968 roku encyklikę „Humanae vitae”. Za swoją pracę została odznaczona papieskim medalem „Pro Ecclesia et Pontifice”.
Należy do grona osób takich jak: Antoni i Emilia Chrościcka-Paderewska, Teresa Strzembosz , Michał Troszyński, Wanda Półtawska, Anna Chrzanowska, Włodzimierz Fijałkowski, Karol Meissner OSB, które stały się synonimami pionierskich form posłannictwa obrony życia nienarodzonych i troski o budzenie kultury życia małżeńskiego w kręgach pracowników lecznictwa.
W 2001 roku była współzałożycielem Stowarzyszenia „Miłość i Odpowiedzialność”, któremu powierzyła pieczę nad dalszym rozwojem i propagowaniem metody.
Kontynuowała swoją pracę do ostatnich dni swojego życia
Opracowały dla KODR i Stowarzyszenia MiO: Barbara Wiater (Prezes ZG S. MiO) i Bożena Szczygieł (Skarbnik ZG S. MiO).
Więcej na stronie: www.mio.org.pl