Duchową adopcję dziecka poczętego podejmują również dzieci

Jak powstała Duchowa Adopcja dla dzieci?

Zaczęło się, gdy najstarsza córka Zosia miała zaledwie sześć lat, Jędrek – cztery, a Hania – dwa. – Pewnego dnia zaproponowałam dzieciom, żeby odmówiły razem ze mną dziesiątek Różańca w intencji poczętego maleństwa, którego rodzice mają trudność z przyjęciem go do rodziny. Zrobiły to bardzo chętnie – wspomina Katarzyna Pazdan. Oczywiście po chwili pojawiły się pytania: „Jak to możliwe, że rodzice nie chcą swoich dzieci? A czy ty i tatuś nas chcieliście?”. Mama starała się wszystko ostrożnie wyjaśnić, nie wchodząc w drastyczne szczegóły. – Każde dziecko i tak prędzej czy później zetknie się z tematem aborcji. Mam przekonanie, że lepiej jest, jeśli rodzice wcześniej je na to przygotują i zrobią to stosownie do jego wieku – tłumaczy pani Katarzyna.

Aby pomóc dzieciom wytrwać w ich postanowieniu, mama zaczęła pisać krótkie rozważania na każdy dzień modlitwy. Zawierała w nich nie tylko odniesienie do danej tajemnicy Różańca, ale także do kolejnego etapu rozwoju poczętego dziecka. – Rozważania pisałam na bieżąco, z tygodnia na tydzień. Kiedy widziałam, że dzieci są już trochę zmęczone modlitwą, starałam się je mobilizować, pisząc, że ich pomoc jest teraz szczególnie potrzebna, bo mama, za którą się modlą, też czuje się już zmęczona ciążą. I rzeczywiście, to bardzo przemawiało do ich wyobraźni, czuły współodpowiedzialność – dodaje.

Pani Katarzyna wpadła na pomysł, że jej rozważania mogą być pomocne także innym rodzicom. Najpierw udostępniła je znajomym rodzinom ze wspólnoty, a później wydała w formie książki, która nosi tytuł „Mali pomocnicy Boga. Przewodnik dla dzieci po duchowej adopcji”. Powstała też strona internetowa www.malipomocnicyboga.pl, na której można przeczytać świadectwa rodzin, a także znaleźć materiały pomocne w tłumaczeniu najmłodszym, na czym polega modlitwa za dzieci poczęte. Marzeniem autorki jest, by duchowa adopcja została włączona w system katechetyczny. – Myślę, że warto, aby każdy młody człowiek ją podjął, zastanawiając się, czego doświadczają rodzice oczekujący narodzin dziecka. Dzięki temu z większą odpowiedzialnością podejmowałby decyzje dotyczące własnej seksualności i rodzicielstwa – podkreśla.

Pełna treść artykułu TUTAJ